บทที่176สุมิตรโกรธเข้าเสียแล้ว

“แกกล้าแตะผู้หญิงคนฉันงั้นหรอ？！”สุมิตรตะคอกออกมาอย่างเยือกเย็น

นี่ยังไม่จบสุมิตรไม่เพียงแต่โกรธเท่านั้นเขายังใช้เท้าย่ำลงไปตรงไข่ของซีอีโอคนนั้นเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีอะไรแตกออกมา

“……”

จันวิภารู้สึกตกใจกับการกระทำ

บทที่177ฉันคิดถึงเธอจริงๆ

ผลักนราวิชญ์ออกไปเบาๆจันวิภาพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา“ประธานนราวิชญ์วันนี้รบกวนคุณมากจริงๆคุณไม่ต้องไปส่งที่ชั้นบนก็ได้ฉันไปเองได้ค่ะ......”

อย่างไรก็ตามจันวิภาอยากที่จะปฏิเสธแต่ทว่านราวิชญ์กลับทำเป็นเหมือนคำพูดทะลุหูไปอุ้มจันวิภาขึ้นไปบนคอนโดโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาสัก

บทที่178หลังจากหกปีฉันยังคงอยู่

ก็ได้ที่จริงแล้วจันวิภาต้องการที่จะรักษาระยะห่างเล็กน้อยกับนราวิชญ์จึงพูดขอบคุณออกไป

เพื่อที่จะไม่ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดขนาดนั้นจันวิภาจึงเปลี่ยนหัวข้อในการพูดคุยเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยการตำหนิอยู่เล็กน้อย“เมื่อเทียบกับอันนี้พี่แกล้งตายก็ยังไม่บอกฉัน