บทที่175ฉันยังมองเธอไม่ออก

จันวิภาลุกขึ้นมาด้วยความโมโหเธอผลักร่างกายของสุมิตรออกไปอย่างรุนแรง

สุมิตรคว้าแว่นตามาได้และก็ไม่ได้กดเธอลงไปอีกให้เธอผลักตนเองออกไปตามอำเภอใจ

“สุมิตรนายนี่มันสารเลวจริงๆ！”จันวิภาโกรธเสียจนอยากจะสะบัดมือออกไปตบหน้าสุมิตรแต่ทว่ามือพึ่งจะมาได้แค่กลางทางก็ถูกส

บทที่176สุมิตรโกรธเข้าเสียแล้ว

“แกกล้าแตะผู้หญิงคนฉันงั้นหรอ？！”สุมิตรตะคอกออกมาอย่างเยือกเย็น

นี่ยังไม่จบสุมิตรไม่เพียงแต่โกรธเท่านั้นเขายังใช้เท้าย่ำลงไปตรงไข่ของซีอีโอคนนั้นเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีอะไรแตกออกมา

“……”

จันวิภารู้สึกตกใจกับการกระทำ

บทที่177ฉันคิดถึงเธอจริงๆ

ผลักนราวิชญ์ออกไปเบาๆจันวิภาพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา“ประธานนราวิชญ์วันนี้รบกวนคุณมากจริงๆคุณไม่ต้องไปส่งที่ชั้นบนก็ได้ฉันไปเองได้ค่ะ......”

อย่างไรก็ตามจันวิภาอยากที่จะปฏิเสธแต่ทว่านราวิชญ์กลับทำเป็นเหมือนคำพูดทะลุหูไปอุ้มจันวิภาขึ้นไปบนคอนโดโดยที่ไม่พูดอะไรออกมาสัก