บทที่ 142 นิเวศน์น้อยผู้มีพรสวรรค์

หกปีผ่านไป ณ กรุงนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

ในบ้านพักตากอากาศสไตล์อเมริกันแห่งหนึ่ง จันวิภายืดมือออกมาจากผ้านวม บิดขี้เกียจพลางหาวยาวๆ สุดท้ายก็ลงมาจากเตียงพร้อมกับขยี้ผมยาวดำขลับเบาๆ

เรียวขายาวก้าวลงจากเตียงพลางสวมรองเท้า ชุดนอนตัวกว้างเสียจนมองจากข้างหล

บทที่ 143 พ่อของผมคือสุมิตร

แต่ทว่าไม่เป็นไร เขามีวิธีออกจากสถานการณ์วิกฤตทุกครั้ง แกล้งแสดงสีหน้าเจ็บปวดทันที ยู่ปากพูดด้วยน้ำเสียงคร่ำครวญ “พี่สาวครับ พี่บีบแก้มผมเจ็บจัง”

“อ่า ขอโทษทีน้า……” พนักงานสาวแผนกต้อนรับเคลิบเคลิ้มไปหน่อย ไม่ได้ระวังว่าจะทำแรงเกินไปสักนิดโดยเธอไม่ได้เกิดความสง

บทที่ 144 เจอคุณพ่อครั้งแรก

“เธอเป็นใคร?” เลขานุการเดินเข้ามาหานิเวศน์ ใบหน้าจ้องมองเขาด้วยความสงสัย

เมื่อครู่นี้ เธอได้รับโทรศัพท์จากพนักงานสาวแผนกต้อนรับที่ชั้นหนึ่งบอกว่ามีเด็กชายคนหนึ่งกล่าวว่าตนเป็นลูกชายของประธานกำลังขึ้นมาหาประธาน ตอนแรกเลขานุการคิดว่าพนักงานสาวแผนกต้อนรับนั้นกำลังล้