ตอน 141
กาลเวลาพิสูจน์ใจนาย
บทที่ 141 ลาก่อน สุมิตร
มองจันวิภาที่เหมือนลูกแมวเหมียวร้องขอความช่วยเหลือ สุพจน์หัวเราะในใจ รับรองว่าคุณต้องไม่รู้แน่ ต่อจากนี้ไปสุมิตรจะไม่มีโอกาสมากวนคุณอีกแล้ว
เขาอาจจะมีชีวิตไม่ถึงตอนนั้นก็ได้
แต่เขาไม่อาจพูดคำนี้กับจันวิภาได้ เขาครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายแล้วเขาเลือกที่จะยอมประนีป
ตอน 142
บทที่ 142 นิเวศน์น้อยผู้มีพรสวรรค์
หกปีผ่านไป ณ กรุงนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ในบ้านพักตากอากาศสไตล์อเมริกันแห่งหนึ่ง จันวิภายืดมือออกมาจากผ้านวม บิดขี้เกียจพลางหาวยาวๆ สุดท้ายก็ลงมาจากเตียงพร้อมกับขยี้ผมยาวดำขลับเบาๆ
เรียวขายาวก้าวลงจากเตียงพลางสวมรองเท้า ชุดนอนตัวกว้างเสียจนมองจากข้างหล
ตอน 143
บทที่ 143 พ่อของผมคือสุมิตร
แต่ทว่าไม่เป็นไร เขามีวิธีออกจากสถานการณ์วิกฤตทุกครั้ง แกล้งแสดงสีหน้าเจ็บปวดทันที ยู่ปากพูดด้วยน้ำเสียงคร่ำครวญ “พี่สาวครับ พี่บีบแก้มผมเจ็บจัง”
“อ่า ขอโทษทีน้า……” พนักงานสาวแผนกต้อนรับเคลิบเคลิ้มไปหน่อย ไม่ได้ระวังว่าจะทำแรงเกินไปสักนิดโดยเธอไม่ได้เกิดความสง