บทที่140 ความลึกลับของความตกใจ

คุณจันวิภาตามคุณสุพจน์กลับถึงคฤหาสน์ พอถึงคฤหาสน์ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ตั้งแต่อยู่บนรถรู้สึกกระวนกระวาย ไม่สบายใจ เหมือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

เขามีลางสังหรณ์แบบนี้ตลอดทาง หลังจากลงรถเห็นใบหน้าของคุณจันวิภาไม่ค่อยดีนัก เลยถามอย่างรวดเร็ว คุณจันวิภา สีหน้าเธอ

บทที่ 141 ลาก่อน สุมิตร

มองจันวิภาที่เหมือนลูกแมวเหมียวร้องขอความช่วยเหลือ สุพจน์หัวเราะในใจ รับรองว่าคุณต้องไม่รู้แน่ ต่อจากนี้ไปสุมิตรจะไม่มีโอกาสมากวนคุณอีกแล้ว

เขาอาจจะมีชีวิตไม่ถึงตอนนั้นก็ได้

แต่เขาไม่อาจพูดคำนี้กับจันวิภาได้ เขาครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายแล้วเขาเลือกที่จะยอมประนีป

บทที่ 142 นิเวศน์น้อยผู้มีพรสวรรค์

หกปีผ่านไป ณ กรุงนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา

ในบ้านพักตากอากาศสไตล์อเมริกันแห่งหนึ่ง จันวิภายืดมือออกมาจากผ้านวม บิดขี้เกียจพลางหาวยาวๆ สุดท้ายก็ลงมาจากเตียงพร้อมกับขยี้ผมยาวดำขลับเบาๆ

เรียวขายาวก้าวลงจากเตียงพลางสวมรองเท้า ชุดนอนตัวกว้างเสียจนมองจากข้างหล