บทที่ 119 ล้วนเป็นเขาที่ฆ่า

“จันวิภา เธอกำลังทำอะไรน่ะ？！” สุมิตรอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินดังนั้น จันวิภาจึงค่อยๆหันหน้าไปมองสุมิตรอย่างช้าๆ การแสดงออกของเธอราวกับท่อนไม้ นัยน์ตามีความเกลีบดชังและความบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่

สุมิตรถูกดวงตาของเธอทำให้ตกตะลึง จาก

บทที่ 120 กระโดดตึก

จันวิภาลืมตาอย่างรวดเร็ว มองเพดานห้องอย่างคุ้นเคย เธอจึงรู้ว่าตนเองแค่ฝันไป！

ภายในห้องยังคงมืด จันวิภาลุกขึ้นมานั่งและเอื้อมมือออกไปเปิดไฟ ในขณะที่โคมไฟสว่างขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือมาขวางกั้นเอาไว้ มันช่างแสบตาดีจริงๆ......

รอจนเริ่มคุ้นชินกับความส

บทที่ 121 อย่าทำร้ายลูกน้อยนะ

หลังจากสุมิตรขอบคุณหมอเสร็จเรียบร้อย จึงได้ยืนเฝ้าจันวิภาอยู่ที่หัวเตียงเพียงลำพัง

ช่วงเวลานั้น ธนภาคก็เข้ามาเยี่ยมเธอที่โงพยาบาล บทที่เอ่ยปากผลัดกันเฝ้าดูอยู่นั้น สุมิตรได้ปฏิเสธไป ธนภาคจึงทำได้เพียงแค่ยอแพ้จากเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปสองสามวั