บทที่ 119

ล้วนเป็นเขาที่ฆ่า

“จันวิภา เธอกำลังทำอะไรน่ะ？！” สุมิตรอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินดังนั้น จันวิภาจึงค่อยๆหันหน้าไปมองสุมิตรอย่างช้าๆ การแสดงออกของเธอราวกับท่อนไม้ นัยน์ตามีความเกลีบดชังและความบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่

สุมิตรถูกดวงตาของเธอทำให้ตกตะลึง จ

บทที่ 120

กระโดดตึก

จันวิภาลืมตาอย่างรวดเร็ว มองเพดานห้องอย่างคุ้นเคย เธอจึงรู้ว่าตนเองแค่ฝันไป！

ภายในห้องยังคงมืด จันวิภาลุกขึ้นมานั่งและเอื้อมมือออกไปเปิดไฟ ในขณะที่โคมไฟสว่างขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือมาขวางกั้นเอาไว้ มันช่างแสบตาดีจริงๆ......

รอจนเริ่มคุ้นชินกับควา

บทที่ 121

อย่าทำร้ายลูกน้อยนะ

หลังจากสุมิตรขอบคุณหมอเสร็จเรียบร้อย จึงได้ยืนเฝ้าจันวิภาอยู่ที่หัวเตียงเพียงลำพัง

ช่วงเวลานั้น ธนภาคก็เข้ามาเยี่ยมเธอที่โงพยาบาล บทที่เอ่ยปากผลัดกันเฝ้าดูอยู่นั้น สุมิตรได้ปฏิเสธไป ธนภาคจึงทำได้เพียงแค่ยอแพ้จากเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปสองสาม