บทที่ 118 ขายตัว

จันวิภานอนไม่หลับทั้งคืน จ้องมองเพดานในห้องที่มืดมิดอย่างงุนงง ในสมองเธอไม่ได้คิดอะไรเลย เรื่องที่ควรทำก็ทำไปแล้ว

หลังจากการตื่นนอนในวันรุ่งขึ้น จันวิภาที่ร่างกายและจิตใจอ่อนล้าลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง สายตามองไปทางห้องของสุมิตร จู่ๆการเคลื่อนไหวของร่างกายก็หยุด

บทที่ 119 ล้วนเป็นเขาที่ฆ่า

“จันวิภา เธอกำลังทำอะไรน่ะ？！” สุมิตรอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินดังนั้น จันวิภาจึงค่อยๆหันหน้าไปมองสุมิตรอย่างช้าๆ การแสดงออกของเธอราวกับท่อนไม้ นัยน์ตามีความเกลีบดชังและความบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่

สุมิตรถูกดวงตาของเธอทำให้ตกตะลึง จาก

บทที่ 120 กระโดดตึก

จันวิภาลืมตาอย่างรวดเร็ว มองเพดานห้องอย่างคุ้นเคย เธอจึงรู้ว่าตนเองแค่ฝันไป！

ภายในห้องยังคงมืด จันวิภาลุกขึ้นมานั่งและเอื้อมมือออกไปเปิดไฟ ในขณะที่โคมไฟสว่างขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือมาขวางกั้นเอาไว้ มันช่างแสบตาดีจริงๆ......

รอจนเริ่มคุ้นชินกับความส