บทที่ 120 กระโดดตึก

จันวิภาลืมตาอย่างรวดเร็ว มองเพดานห้องอย่างคุ้นเคย เธอจึงรู้ว่าตนเองแค่ฝันไป！

ภายในห้องยังคงมืด จันวิภาลุกขึ้นมานั่งและเอื้อมมือออกไปเปิดไฟ ในขณะที่โคมไฟสว่างขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะใช้มือมาขวางกั้นเอาไว้ มันช่างแสบตาดีจริงๆ......

รอจนเริ่มคุ้นชินกับความส

บทที่ 121 อย่าทำร้ายลูกน้อยนะ

หลังจากสุมิตรขอบคุณหมอเสร็จเรียบร้อย จึงได้ยืนเฝ้าจันวิภาอยู่ที่หัวเตียงเพียงลำพัง

ช่วงเวลานั้น ธนภาคก็เข้ามาเยี่ยมเธอที่โงพยาบาล บทที่เอ่ยปากผลัดกันเฝ้าดูอยู่นั้น สุมิตรได้ปฏิเสธไป ธนภาคจึงทำได้เพียงแค่ยอแพ้จากเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปสองสามวั

บทที่ 122 ฉันกลัวว่าจะเสียเธอไป

เม้มริมฝีปากล่าง ใบหน้าของสุมิตรหม่นหมอง เขาขมวดคิ้วขึ้นจนแน่น แล้วทำท่าทีเหมือนไม่เต็มใจที่จะอยากพูดเรื่องนี้ต่อไป “ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ เธอรู้แค่ว่าที่ฉันทำอย่างนี้เพราะอยากจะทำดีกับเธอ และไม่ทำร้ายเธออีกก็พอแล้ว”

“ถุ้ย！” จันวิภาอดไม่ได้ที่จะระเบิดคำหยา