บทที่ 117 ผู้หญิงบ้า

“จันวิภา เธอสบายดีมั้ย?” เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของเธอ ประโยคแรกก็ถามว่าเธอสบายดีไหม

ในใจของจันวิภารู้สึกตื้นตันใจ แต่ในปากยังคงพูดออกมาอย่างผ่อนคลาย “พัชรีฉันไม่เป็นไร ว่าแต่เธอเถอะ ทำไมถึงโทรมาหาฉันได้?”

พัชรีที่อยู่ปลายสายรู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย หลังจาก

บทที่ 118 ขายตัว

จันวิภานอนไม่หลับทั้งคืน จ้องมองเพดานในห้องที่มืดมิดอย่างงุนงง ในสมองเธอไม่ได้คิดอะไรเลย เรื่องที่ควรทำก็ทำไปแล้ว

หลังจากการตื่นนอนในวันรุ่งขึ้น จันวิภาที่ร่างกายและจิตใจอ่อนล้าลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง สายตามองไปทางห้องของสุมิตร จู่ๆการเคลื่อนไหวของร่างกายก็หยุด

บทที่ 119 ล้วนเป็นเขาที่ฆ่า

“จันวิภา เธอกำลังทำอะไรน่ะ？！” สุมิตรอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินดังนั้น จันวิภาจึงค่อยๆหันหน้าไปมองสุมิตรอย่างช้าๆ การแสดงออกของเธอราวกับท่อนไม้ นัยน์ตามีความเกลีบดชังและความบ้าคลั่งหลงเหลืออยู่

สุมิตรถูกดวงตาของเธอทำให้ตกตะลึง จาก