บทที่ 116 ตาย

สุพจน์มองตรงไปยังแววตาของจันวิภา ทำให้เธอเห็นความรู้สึกลึกๆที่อยู่ในดวงตาของเขา มันช่างเข้มข้นและลึกซึ้ง

จันวิภามึนงง เธอคิดว่าสุพจน์พูดชอบเธอ แต่ว่าพูดเล่น ความจริงจังเช่นนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

บรรยากาศเงียบสงบ มันเป็นเวลานาน จันวิภาจึงจะพูดพึมพำออกมาเบาๆ “แ

บทที่ 117 ผู้หญิงบ้า

“จันวิภา เธอสบายดีมั้ย?” เพื่อนรักเพียงหนึ่งเดียวของเธอ ประโยคแรกก็ถามว่าเธอสบายดีไหม

ในใจของจันวิภารู้สึกตื้นตันใจ แต่ในปากยังคงพูดออกมาอย่างผ่อนคลาย “พัชรีฉันไม่เป็นไร ว่าแต่เธอเถอะ ทำไมถึงโทรมาหาฉันได้?”

พัชรีที่อยู่ปลายสายรู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย หลังจาก

บทที่ 118 ขายตัว

จันวิภานอนไม่หลับทั้งคืน จ้องมองเพดานในห้องที่มืดมิดอย่างงุนงง ในสมองเธอไม่ได้คิดอะไรเลย เรื่องที่ควรทำก็ทำไปแล้ว

หลังจากการตื่นนอนในวันรุ่งขึ้น จันวิภาที่ร่างกายและจิตใจอ่อนล้าลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง สายตามองไปทางห้องของสุมิตร จู่ๆการเคลื่อนไหวของร่างกายก็หยุด