บทที่ 102 แมวป่าตัวน้อยเป็นของปลอม

ยามค่ำคืน ธนภาคมากถึงสถานที่ที่คุมขังนราวิชญ์เอาไว้ ในห้องที่เปียกชื้นและเยือกเย็นแห่งนี้ หลังจากที่ธนภาคขมวดคิ้วขึ้นแล้วเดินเข้าไป ก็ได้เห็นรอยเย็บแผลที่อยู่บนตัวของนราวิชญ์

ดูเหมอนว่าเขาจะได้รับการดูแลแล้ว

นราวิชญ์รู้สึกเหมือนกับมีคนกำลัง

บทที่ 103 ฉันไม่ได้ฆ่าเขานะ

จันวิภากลับมาที่ห้องแล้วทำความสะอาดตนเอง บทที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น เวลาก็ได้เดินมาถึงช่วงเช้าตรู่แล้ว เธออยากจะเอนตัวลงบนเตียงแล้วนอนพักสักงีบหนึ่ง แต่เมื่อหลับตาลง ในสมองได้ปรากฏใบหน้าของนวาระที่แต่งหน้าจัดและบิดเบี้ยวราวกับผีอยู่ในบ้านร้าง

จันวิภ

บทที่ 104 จำเป็นต้องถามเขาให้ชัดเจน

“ไม่มีนะ......” นวาระตกใจเสียจนเนื้อเต้น เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน สุมิตรที่รูปร่างสูงใหญ่เหมือนกับจะเดินมาอย่างไรอย่างนั้น

สุมิตรไม่พูดอะไร จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น

นวาระกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง ค่อยๆเดินมาอยู่ตรงหน้าเขา ใช้แขนทั้งสองเกี่ยวไ