บทที่ 101 พบความผิดปกติของเธอ

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของธนภาคจึงอึ้งตะลึงไปชั่วขณะ เขาจ้องมองสุมิตรอย่างโมโห ถีบตัวพุ่งทะยานขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม “มันเกิดอะไรขึ้น?”

ทางด้านของจันวิภาเองก็นั่งอยู่ไม่สุข ร่างกายของเธอแม้จะยังคงอ่อนแอเป็นอย่างมาก คำพูดที่พูดออกมาก็จะอ่อนไร้เรี่ยวแรง แต่เ

บทที่ 102 แมวป่าตัวน้อยเป็นของปลอม

ยามค่ำคืน ธนภาคมากถึงสถานที่ที่คุมขังนราวิชญ์เอาไว้ ในห้องที่เปียกชื้นและเยือกเย็นแห่งนี้ หลังจากที่ธนภาคขมวดคิ้วขึ้นแล้วเดินเข้าไป ก็ได้เห็นรอยเย็บแผลที่อยู่บนตัวของนราวิชญ์

ดูเหมอนว่าเขาจะได้รับการดูแลแล้ว

นราวิชญ์รู้สึกเหมือนกับมีคนกำลัง

บทที่ 103 ฉันไม่ได้ฆ่าเขานะ

จันวิภากลับมาที่ห้องแล้วทำความสะอาดตนเอง บทที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น เวลาก็ได้เดินมาถึงช่วงเช้าตรู่แล้ว เธออยากจะเอนตัวลงบนเตียงแล้วนอนพักสักงีบหนึ่ง แต่เมื่อหลับตาลง ในสมองได้ปรากฏใบหน้าของนวาระที่แต่งหน้าจัดและบิดเบี้ยวราวกับผีอยู่ในบ้านร้าง

จันวิภ