บทที่ 103 ฉันไม่ได้ฆ่าเขานะ

จันวิภากลับมาที่ห้องแล้วทำความสะอาดตนเอง บทที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น เวลาก็ได้เดินมาถึงช่วงเช้าตรู่แล้ว เธออยากจะเอนตัวลงบนเตียงแล้วนอนพักสักงีบหนึ่ง แต่เมื่อหลับตาลง ในสมองได้ปรากฏใบหน้าของนวาระที่แต่งหน้าจัดและบิดเบี้ยวราวกับผีอยู่ในบ้านร้าง

จันวิภ

บทที่ 104 จำเป็นต้องถามเขาให้ชัดเจน

“ไม่มีนะ......” นวาระตกใจเสียจนเนื้อเต้น เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน สุมิตรที่รูปร่างสูงใหญ่เหมือนกับจะเดินมาอย่างไรอย่างนั้น

สุมิตรไม่พูดอะไร จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น

นวาระกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง ค่อยๆเดินมาอยู่ตรงหน้าเขา ใช้แขนทั้งสองเกี่ยวไ

บทที่ 105 เห็นได้ชัดว่าแมวป่าตัวน้อยเป็นเธอ

“ทำไมเธอถึงมาหาฉันล่ะ? ถ้าถูกสุมิตรรู้มันจะไม่ดีเอานะ” หลังจากที่จันวิภาออกมาหาธนภาคแล้ว เขาจึงหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยถามเช่นนี้ออกมา

เมื่อได้ยินดังนั้นจันวิภาจึงพูดขึ้น “ธนภาค ฉันอยากถามนายหน่อย เกี่ยวกับเรื่องที่นายคุยกับฉันครั้งที่แล้