บทที่ 103

นายมีเรื่องปิดบังฉันงั้นหรอ

“เป็นไปไม่ได้” คำพูดที่พึ่งพูดจบ ได้ถูกสุมิตรคัดค้านเข้าเสียแล้ว “ถ้าหากว่ามีเกลือเป็นหนอนจริงๆ นวาระจะไปรู้เรื่องหยกได้อย่างไง แล้วนักฆ่านั่นทำไมพูดว่านราวิชญ์เป็นคนส่งมันมา？！”

“ถ้ามันเป็นอย่างที่นายพูด อย่างงั้นนวาระก็คือคนที่สุมิตรส่งมา แต่มันก็ไม

บทที่ 103

ฉันไม่ได้ฆ่าเขานะ

จันวิภากลับมาที่ห้องแล้วทำความสะอาดตนเอง บทที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น เวลาก็ได้เดินมาถึงช่วงเช้าตรู่แล้ว เธออยากจะเอนตัวลงบนเตียงแล้วนอนพักสักงีบหนึ่ง แต่เมื่อหลับตาลง ในสมองได้ปรากฏใบหน้าของนวาระที่แต่งหน้าจัดและบิดเบี้ยวราวกับผีอยู่ในบ้านร้าง

จันว

บทที่ 104

จำเป็นต้องถามเขาให้ชัดเจน

“ไม่มีนะ......” นวาระตกใจเสียจนเนื้อเต้น เขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน สุมิตรที่รูปร่างสูงใหญ่เหมือนกับจะเดินมาอย่างไรอย่างนั้น

สุมิตรไม่พูดอะไร จ้องมองเธออย่างเยือกเย็น

นวาระกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง ค่อยๆเดินมาอยู่ตรงหน้าเขา ใช้แขนทั้งสองเกี่ย