บทที่ 100 ฆ่าชู้ถึงหน้าบ้าน

นราวะร้องไห้ด้วยเสียงที่แหบแห้ง นั่งคุกเข่าไปทางสุพจน์ที่อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว แล้วขอร้องให้เขายกโทษให้

สุพจน์ส่งเสียง “หึ” ออกมา ถอยออกไปหนึ่งก้าวโดยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ไม่เหลียวตามองนวาระที่อยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้ ความเกลียดชังที่อย

บทที่ 101 พบความผิดปกติของเธอ

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของธนภาคจึงอึ้งตะลึงไปชั่วขณะ เขาจ้องมองสุมิตรอย่างโมโห ถีบตัวพุ่งทะยานขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม “มันเกิดอะไรขึ้น?”

ทางด้านของจันวิภาเองก็นั่งอยู่ไม่สุข ร่างกายของเธอแม้จะยังคงอ่อนแอเป็นอย่างมาก คำพูดที่พูดออกมาก็จะอ่อนไร้เรี่ยวแรง แต่เ

บทที่ 102 แมวป่าตัวน้อยเป็นของปลอม

ยามค่ำคืน ธนภาคมากถึงสถานที่ที่คุมขังนราวิชญ์เอาไว้ ในห้องที่เปียกชื้นและเยือกเย็นแห่งนี้ หลังจากที่ธนภาคขมวดคิ้วขึ้นแล้วเดินเข้าไป ก็ได้เห็นรอยเย็บแผลที่อยู่บนตัวของนราวิชญ์

ดูเหมอนว่าเขาจะได้รับการดูแลแล้ว

นราวิชญ์รู้สึกเหมือนกับมีคนกำลัง