บทที่ 62 ตราบใดที่เจี่ยงซื่อยังอยู่ ไม่มีวันสงบสุข

หวังซื่อคิดถึงฝีมือทำอาหารของลูกสาวจริงๆ เมื่อเห็นเธอพูดแบบนั้น จึงไม่ยืนกรานอีก "ดี เยว่เลี่ยงอยากทำอะไร แม่กับพี่สะใภ้จะช่วย"

หลินเยว่เลี่ยงมองผักที่กองอยู่บนพื้นครัว

ดีกว่าบ้านตระกูลเซียวมาก นอกจากหัวไชเท้าและผักกาดขาว ยังมีมะเขือ แตงกวา พริก

บทที่ 63 น้องหกเป็นอะไรไป

หลังจากกินอิ่มดื่มหนำ เซียวเช่อนั่งคุยกับหลินหล่าวเอ๋อร์และหลินหยางอีกสักพัก สามีภรรยาถึงกลับหมู่บ้านหรัวซาน

ตะกร้าไม้ไผ่ที่แบกมาถูกหวังซื่อยัดของจนเต็ม หลินเยว่เลี่ยงก็แอบใส่ข้าวเปลือกถุงเล็กไว้ข้างใน

สองคนแบกตะกร้าหนักอึ้งเดินตามทาง

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาอย่

บทที่ 64 ทุบตีเจี่ยงซื่อ

ตอนนี้เซียวหนิงยังซีดอยู่ แต่พูดไม่มีปัญหา

เธอเอนพิงเซียวอัน ค่อยๆ พูด "พี่...พี่สี่ผลักฉัน"

ทุกคนตกใจ:

"เซียวสี่เป็นพี่ชายน้องหก ทำไมถึงทำแบบนี้"

"อย่าบอกนะ เมื่อกี้ฉันเดินผ่ามาพอดี เห็นเซียวสี่รีบร้อนเดินไปทางตำบล"

"จริงๆ เป็นเขาหรือ"

"..."

หลินเยว่เลี่ยงเดาได้คร่าวๆ แ