บทที่ 542 ผลไม้เข้าเมืองหลวง

มู่จิ่นเห็นปู่ยังคงไม่ยอมรับ จึงหยิบไม้ตายออกมาอีกครั้ง

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา: "ปู่ นี่เป็นจดหมายที่กุ้ยเฟยอาหญิงเขียนถึงท่านและย่า"

กั๋วกงเฒ่ารับจดหมายมาเปิดอ่าน ท่านผู้เฒ่าก็เข้ามาดูด้วย

ทั้งสองคนเริ่มอ่านจดหมาย น้ำตาไหลพราก

"ท่านผู้เ

บทที่ 543 ดื้อรั้นไม่มีประโยชน์

หมู่หรงเลี่ยนเจิ้นและส้งซื่อก็มองกั๋วกงเฒ่า แม้ไม่ได้แขวะเหมือนมารดา แต่สายตาก็สื่อความหมายเดียวกัน

กั๋วกงเฒ่าทำเหมือนเด็กงอแง หันหลังนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ: "ไม่กินก็ไม่กิน แต่ก่อนก็ไม่เคยมีองุ่นอร่อยขนาดนี้ ข้าก็ยังมีชีวิตมาถึงทุกวันนี้"

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ อดหัวเร

บทที่ 544 จัดการโจรกระจอกไม่มีปัญหาแน่

เรื่องของมู่จิ่นกับเซียวหนิงจบลงชั่วคราว กั๋วกงเฒ่ามองผลไม้ที่ส่งมา: "ไม่ควรช้า ขณะที่ผลไม้ยังสด ข้าจะส่งเข้าวังให้ฮ่องเต้และไท่โหวชิมตอนนี้"

"เมื่อท่านผู้เฒ่าจะเข้าวัง ข้าก็จะไปด้วย พอดีจะได้พบไท่โหว บอกเรื่องที่เยว่หนิงหายดีแล้ว นางจะต้องดีใจ" ท่านผู้เฒ่าพ