บทที่ 541 งั้นก็รับเข้าจวนเป็นอนุภรรยาเถอะ

มู่จิ่นได้โอกาสพูด จึงรีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว: "ท่านปู่ แม้นางสกุลเซียวจะเป็นลูกชาวนา แต่พี่ชายของนางเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าและอ๋องเหลียง เมื่อไม่นานมานี้ พี่ชายของนางยังช่วยชีวิตกุ้ยเฟยอาหญิงและพี่รองของข้าด้วย"

"หากไม่มีพี่ชายของนางสกุลเซียว องค์อ๋องเห

บทที่ 542 ผลไม้เข้าเมืองหลวง

มู่จิ่นเห็นปู่ยังคงไม่ยอมรับ จึงหยิบไม้ตายออกมาอีกครั้ง

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา: "ปู่ นี่เป็นจดหมายที่กุ้ยเฟยอาหญิงเขียนถึงท่านและย่า"

กั๋วกงเฒ่ารับจดหมายมาเปิดอ่าน ท่านผู้เฒ่าก็เข้ามาดูด้วย

ทั้งสองคนเริ่มอ่านจดหมาย น้ำตาไหลพราก

"ท่านผู้เ

บทที่ 543 ดื้อรั้นไม่มีประโยชน์

หมู่หรงเลี่ยนเจิ้นและส้งซื่อก็มองกั๋วกงเฒ่า แม้ไม่ได้แขวะเหมือนมารดา แต่สายตาก็สื่อความหมายเดียวกัน

กั๋วกงเฒ่าทำเหมือนเด็กงอแง หันหลังนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ: "ไม่กินก็ไม่กิน แต่ก่อนก็ไม่เคยมีองุ่นอร่อยขนาดนี้ ข้าก็ยังมีชีวิตมาถึงทุกวันนี้"

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ อดหัวเร