บทที่ 543 ดื้อรั้นไม่มีประโยชน์

หมู่หรงเลี่ยนเจิ้นและส้งซื่อก็มองกั๋วกงเฒ่า แม้ไม่ได้แขวะเหมือนมารดา แต่สายตาก็สื่อความหมายเดียวกัน

กั๋วกงเฒ่าทำเหมือนเด็กงอแง หันหลังนั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ: "ไม่กินก็ไม่กิน แต่ก่อนก็ไม่เคยมีองุ่นอร่อยขนาดนี้ ข้าก็ยังมีชีวิตมาถึงทุกวันนี้"

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ อดหัวเร

บทที่ 544 จัดการโจรกระจอกไม่มีปัญหาแน่

เรื่องของมู่จิ่นกับเซียวหนิงจบลงชั่วคราว กั๋วกงเฒ่ามองผลไม้ที่ส่งมา: "ไม่ควรช้า ขณะที่ผลไม้ยังสด ข้าจะส่งเข้าวังให้ฮ่องเต้และไท่โหวชิมตอนนี้"

"เมื่อท่านผู้เฒ่าจะเข้าวัง ข้าก็จะไปด้วย พอดีจะได้พบไท่โหว บอกเรื่องที่เยว่หนิงหายดีแล้ว นางจะต้องดีใจ" ท่านผู้เฒ่าพ

บทที่ 545 ร้านปักดอกไม้ริมทาง

หลินเยว่เลี่ยงเดินนำหน้า ตามด้วยเซียวเช่ออุ้มต้าเป่าและก้อนข้าวอุ้มเอ้อร์เป่า

"หนิง ไปดูที่วัดเป็นไงบ้าง?" หลินเยว่เลี่ยงเพิ่งเข้าประตูก็ถาม

เซียวหนิงและหงอวี้ได้ยินเสียงหลินเยว่เลี่ยงก็ลุกขึ้นพร้อมกัน

"พี่สะใภ้ ดูฤกษ์เปิดร้านปักแล้วค่ะ เร็วที่สุดคือวันที่ยี่สิบหกเ