บทที่ 49 ห้ามใครดูถูกเจ้า

หลินเยว่เลี่ยงได้ยินแล้วสบายใจขึ้น ตอนที่พี่ชายแบกเจ้าออกจากบ้าน เจ้าได้ยินเสียงสะอื้นของแม่ ยังคงเป็นห่วงอยู่

"ดีที่แม่ไม่เป็นไร กลับไปบอกแม่ด้วยนะว่าข้าอยู่บ้านสกุลเซียวสบายดี พี่ก็ดีกับข้า"

"พรุ่งนี้ข้าจะกลับไปเยี่ยมพวกคุณ"

หลินหยางยิ้มซื่อๆ: "ดี กลับไปจะบอกแม่"

พู

บทที่ 50 อาละวาดที่ไม่มีผู้ชม

เซียวเช่อไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ขนของต่อไป

เจี่ยงซื่อไม่คิดว่าตัวเองจะประจบเสียเปล่า รู้สึกเสียหน้าทันที:

"ต้าหลาง นี่เจ้าทำท่าอะไร แม่พูดดีๆ เจ้าทำแบบนี้กับแม่?"

เซียวเช่อจนใจ เหลือบมองเจ้า: "ของก็วางอยู่ตรงนี้ มีอะไรต้องถาม"

"เจ้า..." เจี่ยงซื่อพูดไม่ออก

หลินเย

บทที่ 51 คนเยอะก็ดีเหมือนกัน

หลินเยว่เลี่ยงรู้นิสัยของเด็กคนนี้ดี เด็กอายุแค่ 6-7 ขวบ ถ้าไม่ได้ผ่านความยากลำบากในชีวิตมา คงไม่มีความคิดแบบนี้

เธอรู้สึกสงสารเด็กที่รู้ความคนนี้โดยไม่รู้ตัว

"นี่เป็นเสื้อผ้าใหม่ที่พี่สะใภ้ซื้อให้เจ้าโดยเฉพาะ คนอื่นไม่มีนะ"

เซียวเช่อเตือนได้จังหวะพอดี

ใบหน้าเล็กๆ