บทที่ 50 อาละวาดที่ไม่มีผู้ชม

เซียวเช่อไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง ขนของต่อไป

เจี่ยงซื่อไม่คิดว่าตัวเองจะประจบเสียเปล่า รู้สึกเสียหน้าทันที:

"ต้าหลาง นี่เจ้าทำท่าอะไร แม่พูดดีๆ เจ้าทำแบบนี้กับแม่?"

เซียวเช่อจนใจ เหลือบมองเจ้า: "ของก็วางอยู่ตรงนี้ มีอะไรต้องถาม"

"เจ้า..." เจี่ยงซื่อพูดไม่ออก

หลินเย

บทที่ 51 คนเยอะก็ดีเหมือนกัน

หลินเยว่เลี่ยงรู้นิสัยของเด็กคนนี้ดี เด็กอายุแค่ 6-7 ขวบ ถ้าไม่ได้ผ่านความยากลำบากในชีวิตมา คงไม่มีความคิดแบบนี้

เธอรู้สึกสงสารเด็กที่รู้ความคนนี้โดยไม่รู้ตัว

"นี่เป็นเสื้อผ้าใหม่ที่พี่สะใภ้ซื้อให้เจ้าโดยเฉพาะ คนอื่นไม่มีนะ"

เซียวเช่อเตือนได้จังหวะพอดี

ใบหน้าเล็กๆ

บทที่ 52 จัดการอาหารเย็น

หลินเยว่เลี่ยงพยักหน้า: "ใช่ เหยียบไปมา วิธีนี้ซักผ้าประหยัดแรงมาก"

เซียวเช่อได้ยินแล้วก็ทำตามโดยไม่พูดอะไร

ทุกคนในลานบ้านมองด้วยความตะลึง

พี่ใหญ่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

เซียวฉีพึมพำเบาๆ อยู่ข้างๆ: "พี่ใหญ่ นี่มันงานผู้หญิงนะ..."

เซียวเช่อ: "อย่าพูดมั่ว จะแบ่ง