บทที่ 47

จัดการตามใจ

พูดจบ เขาก็จูงเกวียนวัวมุ่งไปอีกถนนหนึ่ง

หลินเยว่เลี่ยงมองถุงเงินที่ตุงๆ ถาม: "ของป่าราคาดีขนาดนี้เลยหรือ?"

เซียวเช่อยิ้มตอบ: "อืม หมูป่าครึ่งตัวขายได้ 10 ตำลึง เก้งขายได้ 10 ตำลึง ไก่ป่ากับกระต่ายป่าขายได้กว่า 4 ตำลึง"

หลินเยว่เลี่ยงฟังราคาที่เขาบอก ในใจก็เริ่มเข้าใจค่าค

บทที่ 48

ของที่ภรรยาข้าเห็นว่าดี

ทั้งคู่คุยกันไปเดินไป เซียวเช่อชี้ไปที่ร้านหนึ่งพูดว่า: "ภรรยา เราไปร้านนั้นซื้อยาให้พ่อกัน"

หลินเยว่เลี่ยงเงยหน้ามองร้านที่เขาชี้ ป้ายด้านบนเขียนว่า 'จี้เหรินถัง'

ทั้งสองเดินเข้าไปด้วยกัน หลินเยว่เลี่ยงต้องยอมรับว่า ไม่ว่ายุคไหน ธุรกิจการแพทย์ก็เป็นธุรกิจที่ดี

บทที่ 49

ห้ามใครดูถูกเจ้า

หลินเยว่เลี่ยงได้ยินแล้วสบายใจขึ้น ตอนที่พี่ชายแบกเจ้าออกจากบ้าน เจ้าได้ยินเสียงสะอื้นของแม่ ยังคงเป็นห่วงอยู่

"ดีที่แม่ไม่เป็นไร กลับไปบอกแม่ด้วยนะว่าข้าอยู่บ้านสกุลเซียวสบายดี พี่ก็ดีกับข้า"

"พรุ่งนี้ข้าจะกลับไปเยี่ยมพวกคุณ"

หลินหยางยิ้มซื่อๆ: "ดี กลับไปจะบอกแม่"