บทที่ 460 หมู่หรงหาง

วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอรุณแรกทอลงมาจากขอบฟ้า เซียวเช่อนำผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหนื่อยล้ากลุ่มหนึ่งซุ่มอยู่บนถนนหลวงตรงรอยต่อระหว่างเจียงโจวและหุยโจว พวกเขาตามรอยโจรภูเขาจากอำเภออวิ๋นไหลมาถึงที่นี่

เพราะรีบไล่ตาม สามวันนี้ทุกคนไม่ได้พักผ่อนหรือกินข้าวดีๆ ต่างดูไม่มีเรี่ยวแรง

เกาเ

บทที่ 461 ท่านผู้มีพระคุณชื่อเซียวเช่อใช่หรือไม่?

พลังมหาศาลทะลวงเข้าที่หว่างคิ้วของชายชุดดำ เขาร่วงลงมาจากกลางอากาศและตายคาที่โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายอย่างไร

ไม่เพียงแต่ชายชุดดำไม่รู้ แม้แต่หมู่หรงหางที่จ้องมองเขาอยู่ก็ยังไม่เห็นร่องรอยใดๆ เขายังคงมองดาบเปื้อนเลือดในมืออย่างงงๆ พลางสงสัยว่าดาบของเ

บทที่ 462 ตำแหน่งเจ้าเมืองขอมอบให้พี่เขย

ในตอนนี้ กุ้ยเฟยหมู่หรงในรถม้าก็ฟื้นขึ้นมา และได้ยินเสียงของคนที่นางคิดถึงทั้งวันทั้งคืนอยู่ข้างนอก ไม่สนใจการห้ามปรามของปี้เหลียน ยืนกรานจะออกไปดูบุตรชายของนาง

ดังนั้น คำพูดของหมู่หรงหางจึงพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ถูกขัดจากอาสาวกุ้ยเฟยที่โผล่หน้าออกมาจากรถม