บทที่ 40 โชคช่วยตามมาด้วยหรือ?

เซียวหนิงส่ายหน้าเบาๆ: "ในสายตาแม่มีแต่พี่สี่"

"ก่อนหน้านี้ตอนพ่อยังแข็งแรง มีพ่อคอยควบคุม แม่ยังระวังตัวบ้าง แต่หลังจากพ่อล้มป่วย แม่ก็ยิ่งทำตามใจตัวเอง"

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกอยากรู้ขึ้นมาทันที จึงถามต่อ: "ต้องมีเหตุผลที่เจ้าทำแบบนี้สิ?"

เซียวหนิงยิ้มเยาะตัวเอง: "

บทที่ 41 เซียวเหลี้ยง

หลินเยว่เลี่ยงประเมินด้วยสายตามองกองสัตว์ป่าบนพื้น นอกจากหมูป่าหนึ่งตัวและกวางมูสหนึ่งตัวแล้ว ยังมีไก่ป่าและกระต่ายป่ารวมกันอย่างน้อยสิบกว่าตัว

เมื่อครู่เซียวหนิงไม่ได้บอกหรือว่ามีกับดักแค่เจ็ดแปดอันเท่านั้น?

แล้วทำไมกับดักแค่เจ็ดแปดอันถึงได้สัตว์ป่ามากมายขนาดนี้?

คิดเท่าไหร

บทที่ 42 เจี่ยงซื่อ

เซียวเช่อถอนหายใจพูดว่า: "เฮ้อ! หมอบอกว่าเป็นโรคหอบ ฤดูร้อนยังพอไหว พอหนาวจะหายใจลำบากมากขึ้น"

หลินเยว่เลี่ยงได้คำตอบที่ต้องการก็เข้าใจแล้ว โรคหอบนี้เจ้าเคยได้ยิน ก็คือโรคหืดนั่นเอง

เจ้าไม่ได้เข้าใจเรื่องการแพทย์ ไม่รู้ว่าจะรักษาโรคนี้อย่างไร เพียงแต่คิดว่าจะหาโอกาสใส่พลังไม้ล