บทที่ 41 เซียวเหลี้ยง

หลินเยว่เลี่ยงประเมินด้วยสายตามองกองสัตว์ป่าบนพื้น นอกจากหมูป่าหนึ่งตัวและกวางมูสหนึ่งตัวแล้ว ยังมีไก่ป่าและกระต่ายป่ารวมกันอย่างน้อยสิบกว่าตัว

เมื่อครู่เซียวหนิงไม่ได้บอกหรือว่ามีกับดักแค่เจ็ดแปดอันเท่านั้น?

แล้วทำไมกับดักแค่เจ็ดแปดอันถึงได้สัตว์ป่ามากมายขนาดนี้?

คิดเท่าไหร

บทที่ 42 เจี่ยงซื่อ

เซียวเช่อถอนหายใจพูดว่า: "เฮ้อ! หมอบอกว่าเป็นโรคหอบ ฤดูร้อนยังพอไหว พอหนาวจะหายใจลำบากมากขึ้น"

หลินเยว่เลี่ยงได้คำตอบที่ต้องการก็เข้าใจแล้ว โรคหอบนี้เจ้าเคยได้ยิน ก็คือโรคหืดนั่นเอง

เจ้าไม่ได้เข้าใจเรื่องการแพทย์ ไม่รู้ว่าจะรักษาโรคนี้อย่างไร เพียงแต่คิดว่าจะหาโอกาสใส่พลังไม้ล

บทที่ 43 วันเวลายังอีกยาว

เจี่ยงซื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจทันที เจ้าฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง: "ไม่เคยเห็นใครพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ ตระกูลหลินของเจ้าสอนมารยาทแบบนี้หรือ?"

หลินเยว่เลี่ยงหัวเราะในใจ: เจี่ยงซื่อนี่น่าสนใจจริงๆ เห็นสู้เซียวเช่อไม่ได้ ก็หันมาโจมตีเจ้าแทน...

อยากจะมาวางท่าต่อหน้าเจ้า หล