บทที่ 39 บ้านของเรา

เซียวเช่อชี้ไปที่ห้องในลานบ้านบอกหลินเยว่เลี่ยง: "สองห้องทางทิศตะวันออกเป็นห้องของพ่อและแม่เลี้ยง"

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกแปลกใจ: "พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?"

เซียวเช่อยิ้มอย่างจนใจ: "หลังจากพ่อป่วยไม่นาน เจ้าก็ย้ายออกไปอยู่แยก..."

จากนั้นเขาก็แนะนำห้องของคนอื่นๆ ให้หลินเยว่เ

บทที่ 40 โชคช่วยตามมาด้วยหรือ?

เซียวหนิงส่ายหน้าเบาๆ: "ในสายตาแม่มีแต่พี่สี่"

"ก่อนหน้านี้ตอนพ่อยังแข็งแรง มีพ่อคอยควบคุม แม่ยังระวังตัวบ้าง แต่หลังจากพ่อล้มป่วย แม่ก็ยิ่งทำตามใจตัวเอง"

หลินเยว่เลี่ยงรู้สึกอยากรู้ขึ้นมาทันที จึงถามต่อ: "ต้องมีเหตุผลที่เจ้าทำแบบนี้สิ?"

เซียวหนิงยิ้มเยาะตัวเอง: "

บทที่ 41 เซียวเหลี้ยง

หลินเยว่เลี่ยงประเมินด้วยสายตามองกองสัตว์ป่าบนพื้น นอกจากหมูป่าหนึ่งตัวและกวางมูสหนึ่งตัวแล้ว ยังมีไก่ป่าและกระต่ายป่ารวมกันอย่างน้อยสิบกว่าตัว

เมื่อครู่เซียวหนิงไม่ได้บอกหรือว่ามีกับดักแค่เจ็ดแปดอันเท่านั้น?

แล้วทำไมกับดักแค่เจ็ดแปดอันถึงได้สัตว์ป่ามากมายขนาดนี้?

คิดเท่าไหร