บทที่ 248 การตัดขนแกะ

"แม่ น้องเขยบอกว่า คนที่ให้แกะเห็นว่าแกะเล็กพวกนี้มาอยู่แถวบ้านเราแล้วปรับตัวไม่ได้ กลัวว่าจะเลี้ยงไม่รอด ไม่อยากให้เป็นภาระ"

"เลยเก็บค่าแรงน้องเขยแค่ 5 ตำลึง แกะเล็ก 200 ตัวก็ให้เขาไปเลย"

"น้องเขยก็คิดว่า ราคาเหมือนได้มาฟรีๆ ถ้าเลี้ยงไม่รอดก็ยอมขาดทุน..."

หลินหยางเล่าอย่า

บทที่ 249 ทำไมไม่ไปปล้นล่ะ?

มีแม่บ้านหลายคนรออยู่ที่นั่นแล้ว ฮั่นซื่อเห็นลูกสาวและหลินเยว่เลี่ยงมา รีบเชิญให้นั่ง

ไม่นานคนก็มาครบเกือบหมด

หลินเยว่เลี่ยงประเมินดู มีประมาณ 20 คน ทำให้ห้องโถงบ้านหยางที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรแน่นขนัด

เจ้าไม่อยากเสียเวลา มองรอบหนึ่งแล้วพูดตรงๆ: "คงจะรู้จากป้าหยางแล้วว่า

บทที่ 250 แลกสีย้อม

ตอนนี้เจ้าอยากจะตบตัวเอง ตอนทำเกมนั้นประมาทเกินไป ถึงกับเขียนราคาสีย้อมเกินมาหนึ่งศูนย์

คำที่ว่าความผิดของตัวเองต้องรับผิดชอบเอง พูดได้ถูกต้องเหลือเกิน...

หลังจากระบายความรู้สึกกับตัวเองแล้ว ก็ต้องซื้อต่อ

ต้องยอมรับว่าราคาสีย้อมเพิ่มต้นทุนการผลิตไหมพรมเองโดยไม่รู้ตัว

แม้จะเ