บทที่ 226 เด็กๆ สมัยโบราณล้วนรู้ความ

หวังซื่อมองค้อนเธอ "อะไรของเธอของข้า ข้าแม่เธอเป็นคนขี้งกขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"ไม่ต้องบอกข้าก็จะทำอยู่แล้ว"

พูดจบ นางก็เดินออกไป

หยางซื่อมองหลินเยว่เลี่ยง "แม่ของเราน่ะปากร้ายใจดี"

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มพลางพยักหน้า "พี่สะใภ้ใหญ่เข้าใจแม่จริงๆ เขาแค่ปากไม่ยอมคน

บทที่ 227 ไข่เป็ดพวกนี้ต้องอร่อยแน่ๆ

หลินเยว่เลี่ยงกำลังจะอุ้มหลานชาย แต่เซียวเช่อชิงอุ้มไปก่อน "ให้อาเขยอุ้มเอง"

ตอนนี้เสี่ยวสือโถวคุ้นเคยกับเซียวเช่อแล้ว ไม่กลัวใบหน้าของเขาแล้วเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเร็วๆ นี้หลินเยว่เลี่ยงก็ใช้พลังไม้รักษาเขาด้วย แผลเป็นจางลงไปมาก ดูไม่น่ากลัวเท่าเดิมแล้ว

ห

บทที่ 228 อยากกินไก่น้ำจิ้ม

หลินเยว่เลี่ยงรู้ว่าเขานึกถึงท่าทีของคนในเรือนหลักเมื่อวาน จึงรู้สึกไม่สบายใจ

"อาสาม อย่าคิดมากเลย ดูแลร่างกายให้หายดีก่อนนั่นแหละสำคัญ เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องรีบแก้ไข"

หลินเยว่เลี่ยงปลอบใจ

หลินโหย่วเถียนพยักหน้า "อาสามเข้าใจ"

สามีภรรยาอยู่คุยกับหลินโหย่วเถียนสักพัก จึง