บทที่ 226

เด็กๆ สมัยโบราณล้วนรู้ความ

หวังซื่อมองค้อนเธอ "อะไรของเธอของข้า ข้าแม่เธอเป็นคนขี้งกขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"ไม่ต้องบอกข้าก็จะทำอยู่แล้ว"

พูดจบ นางก็เดินออกไป

หยางซื่อมองหลินเยว่เลี่ยง "แม่ของเราน่ะปากร้ายใจดี"

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มพลางพยักหน้า "พี่สะใภ้ใหญ่เข้าใจแม่จริงๆ เขาแค่ปากไม่ยอมค

บทที่ 227

ไข่เป็ดพวกนี้ต้องอร่อยแน่ๆ

หลินเยว่เลี่ยงกำลังจะอุ้มหลานชาย แต่เซียวเช่อชิงอุ้มไปก่อน "ให้อาเขยอุ้มเอง"

ตอนนี้เสี่ยวสือโถวคุ้นเคยกับเซียวเช่อแล้ว ไม่กลัวใบหน้าของเขาแล้วเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเร็วๆ นี้หลินเยว่เลี่ยงก็ใช้พลังไม้รักษาเขาด้วย แผลเป็นจางลงไปมาก ดูไม่น่ากลัวเท่าเดิมแล้ว

บทที่ 228

อยากกินไก่น้ำจิ้ม

หลินเยว่เลี่ยงรู้ว่าเขานึกถึงท่าทีของคนในเรือนหลักเมื่อวาน จึงรู้สึกไม่สบายใจ

"อาสาม อย่าคิดมากเลย ดูแลร่างกายให้หายดีก่อนนั่นแหละสำคัญ เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องรีบแก้ไข"

หลินเยว่เลี่ยงปลอบใจ

หลินโหย่วเถียนพยักหน้า "อาสามเข้าใจ"

สามีภรรยาอยู่คุยกับหลินโหย่วเถียนสักพัก จ