บทที่ 225 บ้านพี่ใหญ่มีคนดีแค่คนเดียว

แล้วก็เป็นจริงดังคาด หลินโหย่วสุ่ยพูดอีก: "เยว่เลี่ยง พวกเราไม่สามารถรับอาสามได้ เจ้าช่วยเขาแล้ว ก็ทำความดีให้ถึงที่สุดไปเลย"

หวังซื่อดูเหมือนจะเป็นศัตรูคู่อริกับหลินโหย่วสุ่ย เธอไม่สนใจความสัมพันธ์พี่สะใภ้: "พูดบ้าอะไร เยว่เลี่ยงมีน้ำใจช่วยน้องสาม พามาหาแม่

บทที่ 226 เด็กๆ สมัยโบราณล้วนรู้ความ

หวังซื่อมองค้อนเธอ "อะไรของเธอของข้า ข้าแม่เธอเป็นคนขี้งกขนาดนั้นเชียวหรือ?"

"ไม่ต้องบอกข้าก็จะทำอยู่แล้ว"

พูดจบ นางก็เดินออกไป

หยางซื่อมองหลินเยว่เลี่ยง "แม่ของเราน่ะปากร้ายใจดี"

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มพลางพยักหน้า "พี่สะใภ้ใหญ่เข้าใจแม่จริงๆ เขาแค่ปากไม่ยอมคน

บทที่ 227 ไข่เป็ดพวกนี้ต้องอร่อยแน่ๆ

หลินเยว่เลี่ยงกำลังจะอุ้มหลานชาย แต่เซียวเช่อชิงอุ้มไปก่อน "ให้อาเขยอุ้มเอง"

ตอนนี้เสี่ยวสือโถวคุ้นเคยกับเซียวเช่อแล้ว ไม่กลัวใบหน้าของเขาแล้วเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเร็วๆ นี้หลินเยว่เลี่ยงก็ใช้พลังไม้รักษาเขาด้วย แผลเป็นจางลงไปมาก ดูไม่น่ากลัวเท่าเดิมแล้ว

ห