บทที่ 13

หลินหล่าวเอ๋อร์บาดเจ็บ

หวังซื่อช้อนตามองเขา: "ดูเจ้าทำหน้านิ่งแบบนั้น ขานรับสักคำไม่ได้หรือ?"

หลินหล่าวเอ๋อร์มองภรรยา ฝืนพูดออกมาคำเดียว: "ได้!"

หวังซื่อถึงพอใจเริ่มกินข้าว

ครอบครัวเพิ่งกินข้าวเสร็จ ก็มีคนมาเคาะประตู

หวังซื่อลุกขึ้น: "ข้าไปดู คงเป็นคนมาส่งซานติงจื่อ"

มองผ่านรั้วกำแพง

บทที่ 14

ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

หลินหล่าวเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างจนใจ: "ฮ่า! ทั้งหมดเป็นความผิดพ่อที่ไร้ประโยชน์"

"คิดว่าซานติงจื่อแถวเขาในหมู่บ้านเราเหลือไม่มากแล้ว ก็เลยคิดจะไปดูที่เขาแถวหมู่บ้านเขาพึ่ง"

"สุดท้ายไม่ระวัง เหยียบก้อนหินเข้า เท้าก็เลยแพลง..."

หลินเยว่เลี่ยงยังไม่เข้าใจ: "แล้วที่พี่คนนั

บทที่ 15

แอบออกไปข้างนอก

จากความทรงจำของร่างเดิม หลินเยว่เลี่ยงรู้ว่าที่นี่หนึ่งตำลึงเงินเท่ากับ 1,000 เหรียญทองแดง

วันนี้หลินหยางเอาขนมชานจาที่ทำจากชานจา 15 จินไป เจ้าแบ่งเป็น 180 ชิ้น หั่น 10 ชิ้นเล็กๆ ให้ลูกค้าชิม

คำนวณแล้ว ขายได้หนึ่งตำลึงกับ 700 เหรียญพอดี

หวังซื่อมองเศษเงินและเหรียญทองแดง