บทที่ 12 รับซื้อซานติงจื่อ

หยางซื่อรีบรับรองทันที: "แม่วางใจได้!"

"ลูกแต่งเข้าตระกูลหลินแล้ว ก็เป็นคนของตระกูลหลิน จะไม่เอาสูตรไปบอกใครแน่นอน"

หวังซื่อพยักหน้า: "อืม ดีที่เจ้าเข้าใจ"

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันไปเรื่อยๆ หลินหยางที่ไปขายขนมชานจาในตัวตำบลก็ผลักประตูเข้ามา:

"แม่ เยว่เลี่ยง ข้ากลับมาแล้ว

บทที่ 13 หลินหล่าวเอ๋อร์บาดเจ็บ

หวังซื่อช้อนตามองเขา: "ดูเจ้าทำหน้านิ่งแบบนั้น ขานรับสักคำไม่ได้หรือ?"

หลินหล่าวเอ๋อร์มองภรรยา ฝืนพูดออกมาคำเดียว: "ได้!"

หวังซื่อถึงพอใจเริ่มกินข้าว

ครอบครัวเพิ่งกินข้าวเสร็จ ก็มีคนมาเคาะประตู

หวังซื่อลุกขึ้น: "ข้าไปดู คงเป็นคนมาส่งซานติงจื่อ"

มองผ่านรั้วกำแพง เห

บทที่ 14 ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

หลินหล่าวเอ๋อร์ถอนหายใจอย่างจนใจ: "ฮ่า! ทั้งหมดเป็นความผิดพ่อที่ไร้ประโยชน์"

"คิดว่าซานติงจื่อแถวเขาในหมู่บ้านเราเหลือไม่มากแล้ว ก็เลยคิดจะไปดูที่เขาแถวหมู่บ้านเขาพึ่ง"

"สุดท้ายไม่ระวัง เหยียบก้อนหินเข้า เท้าก็เลยแพลง..."

หลินเยว่เลี่ยงยังไม่เข้าใจ: "แล้วที่พี่คนนั้น