บทที่ 125 เงินกลับมาเป็น 500 ตำลึงเหมือนเดิม

พอได้ยินนายถาม ซานเตี้ยนก็กระดิกหางอย่างภาคภูมิ หันไปมองพวกสุนัข

"โฮ่งๆๆ... นั่งลงทุกตัว..."

เห็นสุนัขจรจัดทั้งหมดนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

หลินเยว่เลี่ยง...

โอ้โห... หัวใจข้า ขอสงบสติอารมณ์ก่อน...

ซานเตี้ยนหันกลับมามองหลินเยว่เลี่ยง "โฮ่งๆๆ... นายท่าน ตอนน

บทที่ 126 ทุกสิ่งล้วนมีกฎเกณฑ์

เวลาหิว กินอะไรก็อร่อยไปหมด ยิ่งไปกว่านั้น หลินเยว่เลี่ยงยังทำอาหารเก่งอีกด้วย

พวกเขาไม่สนใจจะวิจารณ์อะไร ความรู้สึกทั้งหมดแสดงออกมาทางสีหน้า

มื้อเที่ยง ทุกคนกินกันอิ่มหนำสำราญ หลินเยว่เลี่ยงถือโอกาสที่ทุกคนกำลังพักผ่อน นำแตงโมที่เหลือครึ่งลูกเมื่อวานมาหั่นเสิร์ฟ

บทที่ 127 ตกลงเรื่องแต่งงานชั่วคราว

พูดจบ เจ้าก็จ้องมองหลินเยว่เลี่ยง เห็นว่าเจ้าไม่ได้ไม่พอใจ จึงพูดต่อ:

"ตั้งแต่เจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลเซียว ทุกอย่างเปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เซียวเหลี้ยงอาการดีขึ้น คู่แม่ลูกที่ชอบก่อปัญหาก็ถูกจัดการไป ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านก็ดีขึ้นทุกวัน"

"คนในหมู่บ้าน