บทที่ 124 หัวหน้าสุนัข

หลินเยว่เลี่ยงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "อืม ข้าคือพี่สะใภ้ใหญ่ของเซียวซานหลาง"

แม่สื่อขมวดคิ้วมองหลินเยว่เลี่ยง "จุ๊ๆ ไม่ใช่ข้าจะพูดอะไร แต่ตระกูลเซียวของพวกท่านยังไม่ได้แยกครอบครัวนี่!"

จากนั้นนางก็มองเซียวเหลี้ยงที่ไม่พูดอะไรเลย "พี่ใหญ่เซียว เรื่องชีวิตคู่ของลูกชายท่าน จะใ

บทที่ 125 เงินกลับมาเป็น 500 ตำลึงเหมือนเดิม

พอได้ยินนายถาม ซานเตี้ยนก็กระดิกหางอย่างภาคภูมิ หันไปมองพวกสุนัข

"โฮ่งๆๆ... นั่งลงทุกตัว..."

เห็นสุนัขจรจัดทั้งหมดนั่งลงอย่างเชื่อฟัง

หลินเยว่เลี่ยง...

โอ้โห... หัวใจข้า ขอสงบสติอารมณ์ก่อน...

ซานเตี้ยนหันกลับมามองหลินเยว่เลี่ยง "โฮ่งๆๆ... นายท่าน ตอนน

บทที่ 126 ทุกสิ่งล้วนมีกฎเกณฑ์

เวลาหิว กินอะไรก็อร่อยไปหมด ยิ่งไปกว่านั้น หลินเยว่เลี่ยงยังทำอาหารเก่งอีกด้วย

พวกเขาไม่สนใจจะวิจารณ์อะไร ความรู้สึกทั้งหมดแสดงออกมาทางสีหน้า

มื้อเที่ยง ทุกคนกินกันอิ่มหนำสำราญ หลินเยว่เลี่ยงถือโอกาสที่ทุกคนกำลังพักผ่อน นำแตงโมที่เหลือครึ่งลูกเมื่อวานมาหั่นเสิร์ฟ