บทที่ 95 วอลนัท

โจวซื่อมองพวกเขาอย่างระอา "เกาลัดไม่ใช่ข้าวนะ พอแล้ว กินไม่ได้แล้ว เดี๋ยวกินข้าว ของพวกนี้กินเป็นขนมเท่านั้น ตอนบ่ายขึ้นเขาค่อยเอาไป"

พูดจบก็ยกเกาลัดที่เหลือครึ่งอ่างไป

ทุกคนมองตาปริบๆ เศร้าใจไม่หาย

หลิวลี่เซี่ยลูบท้อง "จริงๆ รู้สึกว่ายังกินได้อีกนะ ก็ไม่ได้อิ่มมาก"

หลิวชิงซาน:

บทที่ 96 วอลนัท

บางทีสิ่งที่เธอต้องการค้นหาหลังจากเติบโตขึ้นอาจไม่ใช่แค่รสชาติในวัยเด็ก แต่ยังรวมถึงช่วงเวลาที่ผ่านเลยไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ

"เป็นไงบ้าง อร่อยไหม? อร่อยมั้ย? พี่? พี่!! หลิวลี่เซี่ย!!!"

หลิวลี่เซี่ยทำเสียงจุ๊ปาก ปิดหูมองคนตรงหน้าด้วยความรำคาญ "ทำอะไรของนาย ข้าไม่ได้หูหนวก พูดเบาๆ

บทที่ 97 แปลงผักที่อุดมสมบูรณ์

หลิวลี่เซี่ยทุบวอลนัทไปพลางชื่นชมความฉลาดของตัวเองไปพลาง ดูตัวเองตอนนี้สิ ช่างรอบคอบเหลือเกิน เทียบกับแต่ก่อนนี่คนละเรื่องเลย คนเราก็ฝึกฝนกันมาแบบนี้แหละ

กองวอลนัทหนึ่งกอง ทั้งครอบครัวช่วยกันทุบอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง เปลือกเขียวที่แกะออกมากองเป็นเนินเล็กๆ ได้เลย

จนถ