บทที่ 94 เกาลัด (2)

หลิวลี่เซี่ยยิ้มแย้มสั่งหลิวชิงซาน "ไป หยิบตะกร้าเกาลัดที่แกะเปลือกแล้วนั่นมา เรากลับบ้านไปต้มเกาลัดกิน"

หลิวชิงซานรออยู่แล้ว ดีใจยกตะกร้าเดินดังปั๊บปั๊บไปข้างหน้า หลิวชิงเหอตามหลังอย่างร้อนใจ ไล่ยังไงก็ไล่ไม่ทัน

ทั้งครอบครัวถือของใหญ่น้อยรีบกลับบ้าน ระหว่างทางไม่เจอใคร ตอนนี

บทที่ 95 วอลนัท

โจวซื่อมองพวกเขาอย่างระอา "เกาลัดไม่ใช่ข้าวนะ พอแล้ว กินไม่ได้แล้ว เดี๋ยวกินข้าว ของพวกนี้กินเป็นขนมเท่านั้น ตอนบ่ายขึ้นเขาค่อยเอาไป"

พูดจบก็ยกเกาลัดที่เหลือครึ่งอ่างไป

ทุกคนมองตาปริบๆ เศร้าใจไม่หาย

หลิวลี่เซี่ยลูบท้อง "จริงๆ รู้สึกว่ายังกินได้อีกนะ ก็ไม่ได้อิ่มมาก"

หลิวชิงซาน:

บทที่ 96 วอลนัท

บางทีสิ่งที่เธอต้องการค้นหาหลังจากเติบโตขึ้นอาจไม่ใช่แค่รสชาติในวัยเด็ก แต่ยังรวมถึงช่วงเวลาที่ผ่านเลยไปแล้วไม่มีวันหวนกลับ

"เป็นไงบ้าง อร่อยไหม? อร่อยมั้ย? พี่? พี่!! หลิวลี่เซี่ย!!!"

หลิวลี่เซี่ยทำเสียงจุ๊ปาก ปิดหูมองคนตรงหน้าด้วยความรำคาญ "ทำอะไรของนาย ข้าไม่ได้หูหนวก พูดเบาๆ