บทที่ 93 เกาลัด (1)

ดังนั้นตอนที่เจอต้นผลไม้พวกนี้ในภูเขา ความรู้สึกตอนนั้นของเธอ แทบจะลอยได้เลย พวกนี้พอกินถึงปีหน้าไหมนะ?

โจวซื่อเห็นลูกๆ กินอย่างมีความสุข ยิ้มพูดกับหลิวต้าจู้: "เจ้าขึ้นไปเถอะ พวกเราคอยดูข้างล่าง"

หลิวต้าจู้พยักหน้า เคี้ยวเกาลัดในปากจนหมด ไม่กี่ทีก็ปีนขึ้นต้นไม้ รับไม้ที่โจวซ

บทที่ 94 เกาลัด (2)

หลิวลี่เซี่ยยิ้มแย้มสั่งหลิวชิงซาน "ไป หยิบตะกร้าเกาลัดที่แกะเปลือกแล้วนั่นมา เรากลับบ้านไปต้มเกาลัดกิน"

หลิวชิงซานรออยู่แล้ว ดีใจยกตะกร้าเดินดังปั๊บปั๊บไปข้างหน้า หลิวชิงเหอตามหลังอย่างร้อนใจ ไล่ยังไงก็ไล่ไม่ทัน

ทั้งครอบครัวถือของใหญ่น้อยรีบกลับบ้าน ระหว่างทางไม่เจอใคร ตอนนี

บทที่ 95 วอลนัท

โจวซื่อมองพวกเขาอย่างระอา "เกาลัดไม่ใช่ข้าวนะ พอแล้ว กินไม่ได้แล้ว เดี๋ยวกินข้าว ของพวกนี้กินเป็นขนมเท่านั้น ตอนบ่ายขึ้นเขาค่อยเอาไป"

พูดจบก็ยกเกาลัดที่เหลือครึ่งอ่างไป

ทุกคนมองตาปริบๆ เศร้าใจไม่หาย

หลิวลี่เซี่ยลูบท้อง "จริงๆ รู้สึกว่ายังกินได้อีกนะ ก็ไม่ได้อิ่มมาก"

หลิวชิงซาน: