บทที่ 9 มีอนาคต

คิดถึงอนาคตของลูกสาว โจวซื่อตัดสินใจทันที เรื่องนี้ห้ามบอกคนนอกเด็ดขาด อย่างน้อยก็ไม่ควรพูดขึ้นมาเอง

"งั้นไม่ต้องบอกใคร เรากินกันเองก่อน"

พูดแบบนั้น แต่ในใจก็ไม่ค่อยสบายใจนัก หลายปีมานี้ ชาวบ้านก็ช่วยเหลือครอบครัวเราไม่น้อย โดยเฉพาะสองปีที่เธอป่วย คิดว่าถ้าวันไหนคิดเหตุผลที่ดีกว่าน

บทที่ 10 เห็ดหูหนู

หลิวลี่เซี่ยอึ้ง สงสัยว่าเด็กคนนี้ตั้งใจแกล้งเธอ

ได้แต่พูดว่า "นี่เราไปด้วยกันสองคน ไม่ใช่เธอไปคนเดียว แม่คงห้ามแค่เธอไปริมแม่น้ำคนเดียวใช่ไหม ถ้ามีข้าที่เป็นผู้ใหญ่ไปด้วย แม่ต้องอนุญาตแน่"

หลิวชิงซานเบ้ปาก มองเธออย่างประหลาดใจ "พี่ลืมไปแล้วเหรอ? พี่ก็ห้ามไปริมแม่น้ำเหมือนกัน ย

บทที่ 11 ไปขายกัน

แม้ว่าหลิวลี่เซี่ยจะคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินพ่อแม่พูดแบบนี้ ก็รู้สึกหนักใจอยู่บ้าง พวกเขาไม่เคยคิดจะเอาของพวกนี้ไปขายเลยหรือ?

โอ้ ก็ได้ พวกเขาไม่รู้จัก อาจจะคิดว่าคนอื่นก็ไม่รู้จักเหมือนกัน ฮ่า

ทุกคนในครอบครัวจ้องมองชามเห็ดหูหนูผัดไข่บนโต๊ะไม่วางตา

หลิวชิงเหอน้ำลายไห