บทที่ 9

มีอนาคต

คิดถึงอนาคตของลูกสาว โจวซื่อตัดสินใจทันที เรื่องนี้ห้ามบอกคนนอกเด็ดขาด อย่างน้อยก็ไม่ควรพูดขึ้นมาเอง

"งั้นไม่ต้องบอกใคร เรากินกันเองก่อน"

พูดแบบนั้น แต่ในใจก็ไม่ค่อยสบายใจนัก หลายปีมานี้ ชาวบ้านก็ช่วยเหลือครอบครัวเราไม่น้อย โดยเฉพาะสองปีที่เธอป่วย คิดว่าถ้าวันไหนคิดเหตุผลที่ดีกว่

บทที่ 10

เห็ดหูหนู

หลิวลี่เซี่ยอึ้ง สงสัยว่าเด็กคนนี้ตั้งใจแกล้งเธอ

ได้แต่พูดว่า "นี่เราไปด้วยกันสองคน ไม่ใช่เธอไปคนเดียว แม่คงห้ามแค่เธอไปริมแม่น้ำคนเดียวใช่ไหม ถ้ามีข้าที่เป็นผู้ใหญ่ไปด้วย แม่ต้องอนุญาตแน่"

หลิวชิงซานเบ้ปาก มองเธออย่างประหลาดใจ "พี่ลืมไปแล้วเหรอ? พี่ก็ห้ามไปริมแม่น้ำเหมือนกัน

บทที่ 11

ไปขายกัน

แม้ว่าหลิวลี่เซี่ยจะคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินพ่อแม่พูดแบบนี้ ก็รู้สึกหนักใจอยู่บ้าง พวกเขาไม่เคยคิดจะเอาของพวกนี้ไปขายเลยหรือ?

โอ้ ก็ได้ พวกเขาไม่รู้จัก อาจจะคิดว่าคนอื่นก็ไม่รู้จักเหมือนกัน ฮ่า

ทุกคนในครอบครัวจ้องมองชามเห็ดหูหนูผัดไข่บนโต๊ะไม่วางตา

หลิวชิงเหอน้ำลาย