บทที่ 8 ไม่เหลือสักอย่าง

ในยุคนี้ ผู้คนล้วนเคารพยำเกรงเรื่องผีสางเทวดา เมื่อเจอเรื่องที่แก้ไขเองไม่ได้ ส่วนใหญ่ก็พึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่หลิวลี่เซี่ยสลบไม่ฟื้น โจวซื่อไหว้พระมาไม่รู้กี่ครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะวัดที่ใกล้ที่สุดอยู่ไกลเกินไป เธอจะต้องไปกราบไหว้ให้ได้

แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่เมื่อเผชิญ

บทที่ 9 มีอนาคต

คิดถึงอนาคตของลูกสาว โจวซื่อตัดสินใจทันที เรื่องนี้ห้ามบอกคนนอกเด็ดขาด อย่างน้อยก็ไม่ควรพูดขึ้นมาเอง

"งั้นไม่ต้องบอกใคร เรากินกันเองก่อน"

พูดแบบนั้น แต่ในใจก็ไม่ค่อยสบายใจนัก หลายปีมานี้ ชาวบ้านก็ช่วยเหลือครอบครัวเราไม่น้อย โดยเฉพาะสองปีที่เธอป่วย คิดว่าถ้าวันไหนคิดเหตุผลที่ดีกว่าน

บทที่ 10 เห็ดหูหนู

หลิวลี่เซี่ยอึ้ง สงสัยว่าเด็กคนนี้ตั้งใจแกล้งเธอ

ได้แต่พูดว่า "นี่เราไปด้วยกันสองคน ไม่ใช่เธอไปคนเดียว แม่คงห้ามแค่เธอไปริมแม่น้ำคนเดียวใช่ไหม ถ้ามีข้าที่เป็นผู้ใหญ่ไปด้วย แม่ต้องอนุญาตแน่"

หลิวชิงซานเบ้ปาก มองเธออย่างประหลาดใจ "พี่ลืมไปแล้วเหรอ? พี่ก็ห้ามไปริมแม่น้ำเหมือนกัน ย