บทที่ 83 เชื่อไม่ได้

หลิวลี่เซี่ยสูดหายใจ มองปลาพูด "ที่เจ้าบอกว่ามีปลาเยอะ หมายถึงพวกนี้เหรอ?"

หลิวชิงซานกำลังวางกระด้ง ได้ยินแล้วพยักหน้า "อืม ในนี้มีแบบนี้เยอะ"

หลิวลี่เซี่ย: "ปลาพวกนี้เจ้าก็จะเอากลับไปให้ไก่กินเหรอ?"

"ให้ไก่กินทำไม ก็พวกเรากินเองสิ"

"เจ้าคิดว่าแม่จะทำให้เหรอ?"

หลิวชิงซานช

บทที่ 84 อ้อย

หลังจากคนเดินไปไกลแล้ว หลิวลี่เซี่ยถึงรู้ตัวว่ายังไม่ได้พูดขอบคุณเขาเลย

หลิวชิงซานยืนข้างๆ พูดอย่างหงุดหงิด "คนไปไกลแล้ว ยังจะมองอะไรอีก พูดตามตรง พี่ ชอบเขาใช่ไหม?"

หลิวลี่เซี่ยชายตามองเขา "พูดอะไรของเจ้า เด็กแค่นี้คิดอะไรทั้งวัน พี่อายุเท่าไหร่กัน สิบสองปี ยังเป็นดอกตูมอยู่เลย"

บทที่ 85 จับกบ

คิดได้แล้ว หลิวลี่เซี่ยมองเด็กๆ ที่จ้องเจ้าอย่างตาใส หยุดครู่หนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงปลอบเด็ก "เด็กๆ อันนี้ยังไม่สุก ตอนนี้กินไม่ได้นะ ถ้ากินจะปวดท้องนะ"

คนหนึ่งพูด "พี่โกหก พวกเรากินกันทุกคนทำไมไม่ปวดท้อง พี่อยากกินคนเดียวใช่ไหม?"

พอพูดจบ ที่เหลือก็จ้องหลิวลี่เซี่ยอย่างโกรธ กินคนเดี