บทที่ 61 ทำให้สบายใจ

เมื่อหลิวต้าจู้และคนอื่นๆ กลับมา พวกเขาก็เห็นพื้นที่ของครอบครัวตนเองทันที ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงแต่ในถ้ำที่มีหลายครอบครัวอาศัยอยู่ มีเพียงครอบครัวของพวกเขาที่ก่อไฟขึ้น เด็กๆ กำลังสร้างโครงไม้ ดูเหมือนจะทำเพิงขึ้นมา

คนที่กลับมาต่างมองไปทางนั้นด้วยความอิจฉา แล้วหันไปมองหลิวต้าจู้

บทที่ 62 บ้านหายไป

ยี่สิบถึงสามสิบครัวเรือนในถ้ำเดียวกันตั้งรกรากอยู่ในถ้ำแบบนี้

ทุกคนรอให้ฝนหยุด น้ำลด จะได้กลับบ้านไปจัดการบ้านเรือน

พวกเขาคิดว่าคงไม่ต้องรอนาน แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้กลับไปอีกเลย

คืนนั้น ทุกคนหลับสนิท

กลางดึก มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอก เหมือนภูเขาถล่มแผ่นดินแยก

บทที่ 63 ท้องเสีย

ผู้ใหญ่บ้านน้ำตาคลอ มองดูคนมากมายแล้วพูดเสียงดัง "ข้ารู้ว่าทุกคนรู้สึกแย่ บรรพบุรุษของเราอยู่ที่นี่ เราเองก็เกิดที่นี่ ที่นี่คือรากเหง้าของเรา ตอนนี้บ้านหายไป รากเหง้าของทุกคนก็หายไปด้วย

แต่ไม่เป็นไร พวกเรา คนเรายังอยู่นะ ครอบครัวยังอยู่ แค่คนอยู่จะทำอะไรไม่ได้

ข้าเชื่อว่าเราต้อง