บทที่ 62 บ้านหายไป

ยี่สิบถึงสามสิบครัวเรือนในถ้ำเดียวกันตั้งรกรากอยู่ในถ้ำแบบนี้

ทุกคนรอให้ฝนหยุด น้ำลด จะได้กลับบ้านไปจัดการบ้านเรือน

พวกเขาคิดว่าคงไม่ต้องรอนาน แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้กลับไปอีกเลย

คืนนั้น ทุกคนหลับสนิท

กลางดึก มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอก เหมือนภูเขาถล่มแผ่นดินแยก

บทที่ 63 ท้องเสีย

ผู้ใหญ่บ้านน้ำตาคลอ มองดูคนมากมายแล้วพูดเสียงดัง "ข้ารู้ว่าทุกคนรู้สึกแย่ บรรพบุรุษของเราอยู่ที่นี่ เราเองก็เกิดที่นี่ ที่นี่คือรากเหง้าของเรา ตอนนี้บ้านหายไป รากเหง้าของทุกคนก็หายไปด้วย

แต่ไม่เป็นไร พวกเรา คนเรายังอยู่นะ ครอบครัวยังอยู่ แค่คนอยู่จะทำอะไรไม่ได้

ข้าเชื่อว่าเราต้อง

บทที่ 64 หนีภัย?

หลิวลี่เซี่ย: "ส่วนเธอน่ะ ไป หยิบตะกร้าสะพายหลัง เราออกไปหาของกัน แม่ พวกเราไปนะ"

โจวซื่อพยักหน้า "ไปเถอะ ระวังหน่อย ข้างนอกยังฝนตกอยู่"

หลิวลี่เซี่ยพาหลิวชิงซานไปร่อนทรายละเอียดในร่องน้ำ เก็บได้หลายกระบอกไม้ไผ่ แล้วเริ่มเก็บก้อนหิน

เก็บก้อนหินเล็กก่อน แล้วค่อยเก็บก้อนหินใหญ่ ยั