บทที่ 53 จากลา

"ถ้ามีโอกาส พวกเจ้ามาถามข้าที่บ้านได้นะ นอกจากช่วงเก็บสมุนไพรในฤดูใบไม้ร่วงและช่วงออกตรวจคนไข้ตามชนบท วันอื่นๆ ข้าอยู่บ้านตลอด"

เด็กๆ พยักหน้า สองคนเล็กถึงกับน้ำตาคลอ

โจวซื่อหยิบถุงใหญ่ใส่เห็ดป่าแห้งออกมาจากบ้าน ยื่นให้โจวซานพลางพูดว่า: "นี่เป็นเห็ดป่าที่บ้านเราขึ้นเขาไปเก็บตอนฤดู

บทที่ 54 ส่งไปเรียน

หลิวลี่เซี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง คนหนึ่งแปดขวบ อีกคนสี่ขวบ ในยุคปัจจุบันเด็กวัยนี้ไปโรงเรียนกันหมดแล้ว แต่ที่นี่ ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอหมอแก่ พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เรียนตัวอักษรไปชั่วชีวิต แม้แต่ชื่อตัวเองก็เขียนไม่ได้

เธอคิดไปคิดมาหลายวัน สุดท้ายก็อดไม่ได้ต้องพูดกับโจวซื่อและหลิวต

บทที่ 55 เรื่องวุ่นวาย

"ใช่ๆ แม่ของต้าเนียว บอกมาเถอะ ให้พวกเราหายสงสัยหน่อย"

โจวซื่อยิ้มพูดว่า: "ก็ไม่มีอะไรแปลก ช่วงก่อนหมอโจวมาพักที่บ้านเราไง พวกท่านก็รู้ว่าบ้านเราจน แค่กินให้อิ่มยังเป็นปัญหา อย่าพูดถึงของกินดีๆ เลย

ข้าก็คิดว่าคุณหมอคงไม่เคยลำบากแบบนี้ คนที่บ้านกินเนื้อทุกมื้อจะทนชีวิตแบบเร