บทที่ 52 รับไม่ได้

ชีวิตต่อจากนี้ของหลิวลี่เซี่ยก็ถูกกำหนดไว้แบบนี้ หลังกินข้าวทุกวันไม่ต้องทำอะไรเลย พ่อแม่จัดการทุกอย่างให้หมด เพื่อให้พวกเขาได้เรียนตัวอักษรกับหมอแก่ให้มากที่สุดในช่วงที่ท่านยังอยู่ที่บ้านพวกเขา

วันเวลาแบบนี้พวกเขารู้ว่าสั้น แต่ไม่คิดว่าจะสั้นขนาดนี้

หลังจากผ่านไปไม่กี่วัน ครอ

บทที่ 53 จากลา

"ถ้ามีโอกาส พวกเจ้ามาถามข้าที่บ้านได้นะ นอกจากช่วงเก็บสมุนไพรในฤดูใบไม้ร่วงและช่วงออกตรวจคนไข้ตามชนบท วันอื่นๆ ข้าอยู่บ้านตลอด"

เด็กๆ พยักหน้า สองคนเล็กถึงกับน้ำตาคลอ

โจวซื่อหยิบถุงใหญ่ใส่เห็ดป่าแห้งออกมาจากบ้าน ยื่นให้โจวซานพลางพูดว่า: "นี่เป็นเห็ดป่าที่บ้านเราขึ้นเขาไปเก็บตอนฤดู

บทที่ 54 ส่งไปเรียน

หลิวลี่เซี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง คนหนึ่งแปดขวบ อีกคนสี่ขวบ ในยุคปัจจุบันเด็กวัยนี้ไปโรงเรียนกันหมดแล้ว แต่ที่นี่ ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอหมอแก่ พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เรียนตัวอักษรไปชั่วชีวิต แม้แต่ชื่อตัวเองก็เขียนไม่ได้

เธอคิดไปคิดมาหลายวัน สุดท้ายก็อดไม่ได้ต้องพูดกับโจวซื่อและหลิวต