บทที่ 54 ส่งไปเรียน

หลิวลี่เซี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง คนหนึ่งแปดขวบ อีกคนสี่ขวบ ในยุคปัจจุบันเด็กวัยนี้ไปโรงเรียนกันหมดแล้ว แต่ที่นี่ ถ้าไม่ได้บังเอิญเจอหมอแก่ พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เรียนตัวอักษรไปชั่วชีวิต แม้แต่ชื่อตัวเองก็เขียนไม่ได้

เธอคิดไปคิดมาหลายวัน สุดท้ายก็อดไม่ได้ต้องพูดกับโจวซื่อและหลิวต

บทที่ 55 เรื่องวุ่นวาย

"ใช่ๆ แม่ของต้าเนียว บอกมาเถอะ ให้พวกเราหายสงสัยหน่อย"

โจวซื่อยิ้มพูดว่า: "ก็ไม่มีอะไรแปลก ช่วงก่อนหมอโจวมาพักที่บ้านเราไง พวกท่านก็รู้ว่าบ้านเราจน แค่กินให้อิ่มยังเป็นปัญหา อย่าพูดถึงของกินดีๆ เลย

ข้าก็คิดว่าคุณหมอคงไม่เคยลำบากแบบนี้ คนที่บ้านกินเนื้อทุกมื้อจะทนชีวิตแบบเร

บทที่ 56 ตรุษจีนมาถึงแล้ว

หลิวชิงซานรู้สึกโกรธและเสียใจมาก รู้สึกว่าความหวังดีของครอบครัวสูญเปล่า จึงพูดว่าต่อไปจะไม่ให้พวกเขากินเต้าหู้อีก จะซื้อก็จะไม่ขายให้

โจวซื่อกับหลิวต้าจู้แม้จะโกรธ แต่เห็นเด็กทั้งสองเสียใจขนาดนี้ ก็รู้ว่าพวกเขายังเด็ก ยังไม่เข้าใจเรื่องราว

โจวซื่อยิ้มพูดว่า "นี่เป็นเรื่