บทที่ 472 ของขวัญของฉันล่ะ?

หลิวลี่เซี่ยยิ้มพูด "แม่ ใส่ออกไปได้เลย ป้าเต๋อซื่อไม่ใช่ทำผมได้สองทรงหรือ เดี๋ยวให้นางทำผมให้ แล้วใส่เครื่องประดับพวกนี้ทั้งหมด

ใส่เสื้อผ้าสวยๆ ทาแป้งและเครื่องสำอางที่พวกเราซื้อมาฝากครั้งนี้ พวกผู้หญิงในหมู่บ้านเซี่ยเหอต้องอิจฉาตายเลยใช่ไหม?"

หลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอ

บทที่ 473 ปล่อยวาง

หลิวต้าจู้เห็นทุกคนไม่เห็นด้วย จึงหัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "ฉันแค่พูดเล่นๆ ถ้าพวกเจ้ามีคนที่เหมาะสมกว่า ฉันก็เหมือนน้องเฉิง สิบวันครึ่งเดือนไปตรวจบัญชีสักครั้งก็ได้"

เรื่องหาผู้จัดการก็ไม่ต้องรีบ รีบก็ไม่ได้

หลิวต้าจู้อยากดูของขวัญที่พวกเขาซื้อมาให้

"มา ดูของกินที่พวกเจ้าเอามาฝากหน

บทที่ 474 อีกหมู่บ้านหนึ่ง

หลิวชิงเหอพูด "ฉันก็แค่อยากช่วยพี่หน่อยไง ช่วยอย่างอื่นไม่ได้ ก็ได้แต่ช่วยออกความคิดเห็น

แต่พี่ เราควรหาเวลาไปดูพื้นที่ด้วยตัวเองจะดีกว่า ดูด้วยว่าคนแถวนั้นเป็นมิตรหรือเปล่า"

หลิวต้าจู้พยักหน้าติดๆ กัน "ถูกๆๆ เรื่องนี้ ทำการค้านี่ สำคัญที่สุดคือการติดต่อกับคน

เราต้องไปด