บทที่ 47 เข้าป่าล่าสัตว์?

โจวซื่อคิดไปคิดมาก็รู้สึกตื่นเต้น ถ้ามีบ้านหินอยู่ ใครจะอยากอยู่บ้านแบบนี้อีก?

ฤดูหนาวอยู่ข้างใน ลมพัดเข้ามาวูบๆ ฤดูร้อนความร้อนก็ระบายออกไม่ได้ ทรมานจริงๆ

หลิวลี่เซี่ยเห็นแม่เงียบไป ส่วนสายตาอีกหลายคู่ก็จ้องมองเธออยู่ เธอยกคิ้ว นี่รอให้เธอพูดหรือ? ดูเหมือนความปรารถนาที่

บทที่ 48 ไล่จับกระต่าย

โจวซื่อ: "ก็เพราะแบบนี้ไง ใครใช้ให้คุณพาเธอเข้าไปลึก แค่พาไปแถวๆ ที่คุ้นเคยก็พอแล้ว"

ผงกหัวไปทางหลิวลี่เซี่ย "ดูเธอสิ อยู่แต่ในบ้านทั้งวัน ไม่ได้ออกไปไหน ก็ไม่มีเพื่อนผู้หญิงที่สนิทด้วย คุณก็พาเธอเข้าป่าไปเดินเล่นบ้าง จะได้เปลี่ยนบรรยากาศ"

หลิวต้าจู้มองเข้าไปในบ้าน ไอ้ตัวแ

บทที่ 49 เจอคนเป็นๆ ในป่า

หลิวลี่เซี่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น ก็แค่เอาหินเหล็กไฟมา มีอะไรหรือ?"

หลิวชิงซานพึมพำ "ข้าหมายถึงพี่คิดรอบคอบมากนะ"

หลิวต้าจู้ก็รู้สึกว่าลูกสาวเก่ง เห็นเธอใช้หินเหล็กไฟไม่ค่อยถนัด จึงรับมา ขีดสองสามที จนในที่สุดก็ติด

"หิมะตกทำให้เชื้อไฟพวกนี้เปียกหมด