บทที่ 453 เริ่มขายไก่รมควัน

พูดได้ถูกต้อง แม้แต่โจวซื่อก็พูด: "ก็เหตุผลนี้แหละ ถ้าวันไหนต้นไม้ในภูเขาถูกคนในหมู่บ้านพบเข้า เราอาจจะไม่ได้มัน ไม่มีใครไวเท่า"

หลิวชิงซานรู้สึกเห็นด้วย "เหมือนน้ำผึ้งในภูเขานั่นแหละ ทุกปีต้องแย่งกับคนอื่น ถ้าแย่งไม่ได้ก็ไม่มี"

หลิวลี่เซี่ยพูด: "งั้นตกลงตามนี้ก่อนไหม

บทที่ 454 เป็นที่พึ่ง

หลิวลี่เซี่ยขำ "แม่ ชิงซานกับชิงเหอไม่ได้บอกหรือว่าไก่รมควันรสชาติดี สองปีนี้พวกเขากินของดีๆ ไม่น้อย แสดงว่าอร่อยจริง แค่อร่อย ของพวกนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องขาย

ช่วงนี้ทุกคนมีเงินกันแล้ว อีกอย่างถึงตอนนี้ขายไม่ออก แต่ไก่รมควันเก็บได้นะ ค่อยๆ ขายไปก็ต้องขายออก

ถ้าคิดในแง่ร้ายที

บทที่ 455 ไม่อยู่บ้าน

"ตอนนั้นเขาอยู่กับเรานะ ดูร้านปิงเฟิ่นของเราเปิดมาตั้งแต่แรก ยังไงก็มีประสบการณ์บ้าง

แค่เสียงดังของเขา แล้วยังตะโกนเป็นด้วย ไม่พูดถึงตัวหนึ่ง ครึ่งตัวก็ต้องขายได้สิ"

หลิวต้าจู้หัวเราะฮ่าๆ ข้าวในปากเกือบพ่นออกมา "พวกเธอพูดถูก วันนี้พึ่งเสี่ยวเฟยจริงๆ พ่อค้าในถนนนั้น

เขามีเสี