บทที่ 451 ภูเขาในที่ดิน

หลิวต้าจู้พูดว่า: "เฮ้อ เขาคงขี้เกียจลงแรงขนาดนั้น ที่บ้านเขามีต้นผลไม้เยอะแยะ ได้ยินว่ามีสวนผลไม้เป็นของตัวเอง

บนภูเขานี้มีหินเยอะ ปลูกต้นไม้ได้ไม่กี่ต้น อีกอย่างจะพยายามพัฒนาก็ลำบาก"

หลิวชิงซานพูดอย่างดีใจว่า: "ยังไม่ได้พัฒนาสินะ ถ้าพัฒนาแล้ว ภูเขาลูกนี้คงไม่ได้ราคาแค่น

บทที่ 452 จะปลูกต้นผลไม้อะไรดี

บ้านนั้นมีต้นไม้ใหญ่สองต้น แต่ละคนเก็บมาคนละกำมือ ทั้งสองคนไม่กล้ากิน เอามาฝากเธอหมด รู้ว่าเธอชอบกินผลไม้เล็กๆ พวกนี้

โจวซื่อแหงนมองต้นไม้เหล่านี้ พูดอย่างดีใจ: "มีตั้งสี่ต้นนะ พอถึงปีหน้าออกผล ยังไงก็พอให้พวกเรากินแล้ว แค่ไม่รู้ว่าต้นไม้โตขนาดนี้แล้ว ทำไมเจ้าของไม่

บทที่ 453 เริ่มขายไก่รมควัน

พูดได้ถูกต้อง แม้แต่โจวซื่อก็พูด: "ก็เหตุผลนี้แหละ ถ้าวันไหนต้นไม้ในภูเขาถูกคนในหมู่บ้านพบเข้า เราอาจจะไม่ได้มัน ไม่มีใครไวเท่า"

หลิวชิงซานรู้สึกเห็นด้วย "เหมือนน้ำผึ้งในภูเขานั่นแหละ ทุกปีต้องแย่งกับคนอื่น ถ้าแย่งไม่ได้ก็ไม่มี"

หลิวลี่เซี่ยพูด: "งั้นตกลงตามนี้ก่อนไหม