บทที่ 450 อาหารป่าอันแสนอร่อย

พอได้ยินถึงตรงนี้ หลิวลี่เซี่ยอดมองหลิวชิงซานด้วยสายตาใหม่ไม่ได้ เด็กคนนี้เก่งขึ้นเรื่อยๆ จึงยิ้มพูดว่า:

"พ่อ ชิงซานพูดมีเหตุผล ต่อไปงานในนาพ่อไม่ต้องลงมือเอง แค่ดูแลคนก็พอ นี่ก็ง่ายมาก คนงานทำงานดีไม่ดี พ่อที่ทำนามาตั้งหลายปีรู้ดีที่สุด ด้านนี้หนูสู้พ่อไม่ได้หรอก"

ห

บทที่ 451 ภูเขาในที่ดิน

หลิวต้าจู้พูดว่า: "เฮ้อ เขาคงขี้เกียจลงแรงขนาดนั้น ที่บ้านเขามีต้นผลไม้เยอะแยะ ได้ยินว่ามีสวนผลไม้เป็นของตัวเอง

บนภูเขานี้มีหินเยอะ ปลูกต้นไม้ได้ไม่กี่ต้น อีกอย่างจะพยายามพัฒนาก็ลำบาก"

หลิวชิงซานพูดอย่างดีใจว่า: "ยังไม่ได้พัฒนาสินะ ถ้าพัฒนาแล้ว ภูเขาลูกนี้คงไม่ได้ราคาแค่น

บทที่ 452 จะปลูกต้นผลไม้อะไรดี

บ้านนั้นมีต้นไม้ใหญ่สองต้น แต่ละคนเก็บมาคนละกำมือ ทั้งสองคนไม่กล้ากิน เอามาฝากเธอหมด รู้ว่าเธอชอบกินผลไม้เล็กๆ พวกนี้

โจวซื่อแหงนมองต้นไม้เหล่านี้ พูดอย่างดีใจ: "มีตั้งสี่ต้นนะ พอถึงปีหน้าออกผล ยังไงก็พอให้พวกเรากินแล้ว แค่ไม่รู้ว่าต้นไม้โตขนาดนี้แล้ว ทำไมเจ้าของไม่