บทที่ 395 วัวแก่กินหญ้าอ่อน?

หลิวลี่เซี่ยเห็นแม่มองมา รู้ว่ากำลังถามความเห็นเธอ

เธอคิดว่าเจอกันก่อนก็ได้ เจอหน้ากันแล้วค่อยถามอะไรบางอย่างก็ดี มีแม่สื่อคั่นกลาง บางทีอาจจะมีคำพูดบางอย่างตกหล่นไป

คิดแล้วก็พยักหน้า "ได้ งั้นพรุ่งนี้แล้วกัน พรุ่งนี้มาที่ร้าน"

แม่สื่อหวังดีใจจนปิดปากไม่สนิท "ได้ๆๆ

บทที่ 396 ทรัพย์สมบัติของข้า

"จะเป็นไปได้ยังไง ถึงแต่งงานไปก็ยังเป็นลูกสาวของเรา"

"ก็แค่นี้แหละ มีพวกเราคอยหนุนหลัง เขาคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย"

ในขณะที่พ่อแม่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรส หลิวลี่เซี่ยก็ได้พบกับคนคนนั้นแล้ว

เธอแบกตะกร้าสะพายหลังและถือจอบ เดินไปพลางส่ายหน้าถอนหายใจด้วยความกังวลใจ ถึงแม้

บทที่ 397 เขาคนนี้แหละ

จ้าวเฉิงร้องแก้ตัว "ข้าไม่ได้แอบอยู่ในนั้นเพื่อทำให้คุณตกใจ ไม่ได้ตั้งใจ คุณต่างหากที่ทำให้ข้าตกใจ ไม่ส่งเสียงอะไรเลย ข้านึกว่าเป็นหมูป่า เกือบจะยิงธนูแล้ว"

หมูป่า?

หลิวลี่เซี่ยเบิกตากว้าง เธอก็ไม่ได้ทำเสียงดังเท่าไหร่ ทำไมถึงคิดว่าเป็นหมูป่า?

แต่ก็เอาเถอะ เห็นแก่กระต่ายตัว