บทที่ 396 ทรัพย์สมบัติของข้า

"จะเป็นไปได้ยังไง ถึงแต่งงานไปก็ยังเป็นลูกสาวของเรา"

"ก็แค่นี้แหละ มีพวกเราคอยหนุนหลัง เขาคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย"

ในขณะที่พ่อแม่กำลังถกเถียงกันอย่างออกรส หลิวลี่เซี่ยก็ได้พบกับคนคนนั้นแล้ว

เธอแบกตะกร้าสะพายหลังและถือจอบ เดินไปพลางส่ายหน้าถอนหายใจด้วยความกังวลใจ ถึงแม้

บทที่ 397 เขาคนนี้แหละ

จ้าวเฉิงร้องแก้ตัว "ข้าไม่ได้แอบอยู่ในนั้นเพื่อทำให้คุณตกใจ ไม่ได้ตั้งใจ คุณต่างหากที่ทำให้ข้าตกใจ ไม่ส่งเสียงอะไรเลย ข้านึกว่าเป็นหมูป่า เกือบจะยิงธนูแล้ว"

หมูป่า?

หลิวลี่เซี่ยเบิกตากว้าง เธอก็ไม่ได้ทำเสียงดังเท่าไหร่ ทำไมถึงคิดว่าเป็นหมูป่า?

แต่ก็เอาเถอะ เห็นแก่กระต่ายตัว

บทที่ 398 ดูลาดเลา

หลิวต้าจู้ตาโต "พูดเหลวไหล ถึงพ่อเขาจะเคยเป็นแม่ทัพใหญ่ก็ตายไปหลายปีแล้ว ตอนนี้ไม่มีพ่อแล้ว จะมีประโยชน์อะไร นี่ก็เพราะเธอกับแม่เห็นดีด้วย

พูดตามตรง หนุ่มคนนี้มีข้อดีหลายอย่าง มีเงิน อ่านออกเขียนได้ หน้าตาดี ซื่อสัตย์ ที่สำคัญที่สุดคือฟังคำเธอ ยอมให้เธอดูแลบ้าน ลูกเขยแบบนี้ถ้าไม